Φύση και Δομή Στοιχειωδών Σωματιδίων

Ας δούμε τώρα πώς συμπεριφέρονται μεταξύ τους ένα τεράστιο σε μέγεθος ηλεκτρόνιο και ένα μικροσκοπικό πρωτόνιο όταν συναντηθούν, δηλαδή πώς σχηματίζεται ένα άτομο, π.χ. υδρογόνου.

Κατ’ αρχήν και ανεξάρτητα από τα ηλεκτρικά φορτία που φέρουν θα συμπεριφερθούν σαν καθαρόαιμοι μαγνήτες, θα συζευχθούν λοιπόν ενώνοντας τους ετερώνυμους πόλους τους (όπως κάνουν όλοι οι ελευθέρως κινούμενοι μαγνήτες, υπακούοντας στο νόμο της διαθέσεως της μικρότερης δυνατής ενέργειας), οι οποίοι βρίσκονται στο κέντρο τους.

Έτσι, το ηλεκτρόνιο δεν είναι ένα μικροσκοπικό σωμάτιο, το οποίο περιφέρεται γύρω από το πρωτόνιο, αλλά είναι ένας τεράστιος, αόρατος δακτύλιος, ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε μια από αυτό που αποκαλούμε κβαντική τροχιά και περιβάλλει σταθερά και ακλόνητα το πρωτόνιο. Ο δακτύλιος του ηλεκτρονίου μεταβάλλει διάμετρο κάθε φορά που το ηλεκτρόνιο αλλάζει κβαντική τροχιά μέσα στο άτομο.

Δεν ανταποκρίνεται λοιπόν στην πραγματικότητα το μοντέλο του πλανητικού συστήματος, που διατύπωσε ο Rutherford για τα άτομα. Ας προσπαθήσουμε τώρα να προσδιορίσουμε από τι είναι φτιαγμένα τα δακτυλίδια όλων των στοιχειωδών σωματιδίων.

Ας αρχίσουμε πρώτα από τα πρωτόνια και ας δούμε τι δεν μπορεί να είναι. Αυτά είδαμε ότι δεν είναι σφαιροειδή σωματίδια, επομένως δεν μπορεί να είναι σακουλάκια γεμάτα κουάρκ, ούτε μπορούμε να φανταστούμε κουάρκ να κυνηγιούνται στον αναμφισβήτητο δακτύλιο του πρωτονίου.

Αυτό δεν πρέπει να μας ενοχλεί. Ποτέ δεν αποδείχτηκε πειραματικά η ύπαρξή τους. Απλώς είναι τμήμα του σεναρίου της κβαντομηχανικής, το οποίο αποσκοπεί να ερμηνεύσει τις έννοιες της συμμετρίας και της διατήρησης, που κατά κάποια άποψη παίζουν ρόλο στην έκφραση της κανονικότητας του υποατομικού κόσμου. Πρέπει λοιπόν να γραφεί μια νέα κβαντομηχανική, που να ερμηνεύει τις παραπάνω έννοιες με διαφορετικό και σαφώς πιο απλό τρόπο, αφού βέβαια λάβει υπόψη της τη νέα δομή των στοιχειωδών σωματιδίων, καθώς και τα υλικά κατασκευής τους που θα αναφέρω παρακάτω. Ενδεχομένως ούτε αυτό να χρειαστεί.

Ας προχωρήσουμε στα ηλεκτρόνια και θα ξαναγυρίσουμε στα πρωτόνια. Εδώ μας δίνει συγκεχυμένες πληροφορίες η κβαντομηχανική, μόνο όμως για τα κινούμενα ηλεκτρόνια. Παίζει με την έννοια του υλικού κύματος. Ξεκινάει από την άποψη ότι ένα κινούμενο σωματίδιο (γενικώς) «ισοδυναμεί» με υλικό κύμα (Broglie), το οποίο κατ’ αρχήν περιγράφει την κίνησή του (εξίσωση Schrodinger). Στη συνέχεια το υλικό κύμα υποκαθιστά το σωματίδιο με λογικό άλμα, σε τρόπον ώστε ειδικά για το ηλεκτρόνιο λέει ότι «συνήθως το θεωρούμε ως μια σημειώδη συγκέντρωση μάζας και ηλεκτρικού φορτίου, δύναται επίσης να θεωρηθεί καις ως μια εκτεινόμενη εις τον χώρο κατανομή της μάζας και του ηλεκτρικού φορτίου κλπ» και καταλήγει ειδικά για το ηλεκτρόνιο το ευρισκόμενο εντός του ατόμου, ότι «μεταβάλλεται εις ηλεκτρονικό νέφος – κέλυφος». Υπόδειγμα ασάφειας και συγκεχυμένων απόψεων!

Στο σημείο αυτό θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής:

Νομίζω ότι υπάρχει μια αναμφισβήτητη αλήθεια.

Η φύση είναι σαφής και συγκεκριμένη. Και ο τρόπος που πρέπει να περιγράφεται επίσης να είναι σαφής και συγκεκριμένος Ασαφείς περιγραφές δείχνουν απλώς έλλειψη κατανόησης του περιγραφομένου αντικειμένου. Μπορεί να υπάρχει κάποια προσέγγιση, κάποια ασαφής αίσθηση του τι περίπου συμβαίνει, αλλά αυτό δε σημαίνει και γνώση της πραγματικότητας.

Αρκετά βραβεία Νόμπελ δόθηκαν τη δεκαετία του ’30 για εργασίες που αποδεικνύουν τη δυαδικότητα της ύλης (σώμα – κύμα). Δεν έγινε όμως κατανοητό στο βάθος, πως αυτές οι δύο φύσεις των σωματιδίων συμβιβάζονται μεταξύ τους ανά πάσα στιγμή. Στο βάθος πάντα κυριαρχούσε η άποψη του σωματιδίου.

Έτσι αναπτύχθηκαν διάφορες αντιπαραβαλλόμενες ερμηνείες και «σχολές σκέψης» σχετικά με τις «αλληλεπιδράσεις του σωματιδίου με το περιβάλλον τους» κλπ, που αποτελούν σαφώς φιλοσοφικές προσεγγίσεις του θέματος. Κάτι έχουν διαισθανθεί για το ηλεκτρόνιο κινούμενο μέσα σε αγωγό ή ευρισκόμενο μέσα στο άτομο, δεν έχουν όμως καμία απάντηση τι είναι ένα ακίνητο ηλεκτρόνιο επάνω σε ένα σταγονίδιο ελαίου ή στο πουλόβερ μου π.χ. Υπάρχει τρομακτικό κενό γνώσης.

Εγώ θα συνεχίσω απ’ αυτό που κρατάω ήδη, δηλαδή το μοντέλο του ηλεκτρονίου, που είναι δακτύλιος που προέκυψε από τις ασθενείς πυρηνικές δυνάμεις κατ’ επέκταση της αποκρυπτογράφησης των ισχυρών πυρηνικών δυνάμεων. Θα προσπαθήσω να επιβεβαιώσω το μοντέλο αυτό και από άλλη κατεύθυνση και στη συνέχεια να προσδιορίσω κατά τρόπο απόλυτα αξιόπιστο από τι αποτελείται ο δακτύλιος αυτός.

Θα καταλήξω στ’ αναγκαία συμπεράσματα και θα καταστρώσω όσες εξισώσεις προκύψουν αβίαστα από τα φαινόμενα, που εξετάζουμε αυτοτελώς ή και σε συνδυασμό μεταξύ τους.

Η προσπάθειά μου αυτή δεν φαίνεται και τόσο τρομακτική.
Κατά περίεργο τρόπο, αυτές τις βασικές πληροφορίες μας τις δίνει άκοπα η ίδια φύση. Είναι η δίδυμη γέννηση! Το φαινόμενο δηλαδή, κατά το οποίο από ένα φωτόνιο ενέργειας 1,02MeV παράγεται ένα ζεύγος σωματιδίων (ηλεκτρόνιο-ποζιτρόνιο) και απ’ αυτό το ζεύγος παράγονται στη συνέχεια δύο φωτόνια της μισής ακριβώς ενέργειας του αρχικού (0,51 MeV). Απ’ αυτή την αμφίδρομη αντίδραση προκύπτει αβίαστα, ότι το πρωτογενές υλικό, τόσο των ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων, όσο και των φωτονίων είναι τα κύματα που υπάρχουν μέσα στα φωτόνια.
Τι είναι όμως αυτά τα κύματα, που άλλοτε φτιάχνουν φωτόνια και άλλοτε φτιάχνουν τα μαγνητικά δίπολα των ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων;
Ας τα πλησιάσουμε μέσα από εκείνα τα φωτόνια που είναι πιο προσιτά. Το φωτόνιο είναι γνωστό ότι είναι το κβάντουμ της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Είναι ένα σύμπλεγμα από ένα μεταβαλλόμενο κλειστό ηλεκτρικό πεδίο και ένα μεταβαλλόμενο κλειστό μαγνητικό πεδίο τα οποία είναι κάθετα συζευγμένα μεταξύ τους και ταξιδεύουν αυτόνομα στο χώρο μετά την κατασκευή τους από ένα παλλόμενο ηλεκτρικό δίπολο.
Φωτόνια υπάρχουν διαφόρων μεγεθών, από τα πολύ μικρά, που αντιστοιχούν στις ακτίνες γ, έως τα τεράστια που αντιστοιχούν στο βιομηχανικό εναλλασσόμενο ρεύμα των 50 Hertz και έχουν μήκος κύματος 6.000 χιλιομέτρων και τα οποία θα μπορούσαν να εκπεμφθούν στο διάστημα, εάν η γραμμή μεταφοράς της ηλεκτρικής ενέργειας είχε μήκος συγκρίσιμο με το μήκος του κύματος του ηλεκτρικού ρεύματος (και η ηλεκτρογεννήτρια την ελάχιστη απαιτούμενη ισχύ).
Εν πάση περιπτώσει θα μας εξυπηρετούσε να εξετάσουμε ένα φωτόνιο διαστάσεων εργαστηρίου π.χ. υπερβραχέων ραδιοφωνικών συχνοτήτων και ας θυμηθούμε πώς αυτό σχηματίζεται από το παλλόμενο ανοικτό δίπολο της κεραίας του. Παρακαλώ την προσοχή σας, γιατί τα όσα απλά θα ακολουθήσουν έχουν τεράστια σημασία.
Ως γνωστόν λοιπόν κάθε φορά που ένα ηλεκτρικό φορτίο κινείται από το ένα άκρο του ηλεκτρικού δίπολου στο άλλο και επανέρχεται στο αρχικό άκρο, παράγονται δύο κλειστά (κυκλικά) πεδία της μιας περιόδου, ένα ηλεκτρικό και ένα μαγνητικό, τα οποία, συνδεδεμένα κάθετα μεταξύ τους, αποτελούν μια αυτόνομη κατασκευή (οντότητα), η οποία αποκολλάται από την κεραία και ταξιδεύει ανεξάρτητη στο χώρο. Αυτό είναι το φωτόνιο, το κβάντουμ της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.
Η επόμενη ταλάντωση (διαδρομή του ηλεκτρικού φορτίου) θα δημιουργήσει άλλο φωτόνιο, το οποίο θα ακολουθήσει το πρώτο κ.ο.κ. Δεν υπάρχει συνεπώς ηλεκτρομαγνητικό κύμα, αλλά μόνο ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία υπό τη μορφή καταιγισμού φωτονίων.
Βλέπουμε πόσο εύκολα κατανοητή γίνεται η κβάντιση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, εξετάζοντας τα σχετικώς μεγάλα φωτόνια, εν αντιθέσει με την ταλαιπωρία που επεφύλαξαν στους φυσικούς την αρχήν του αιώνα (Planck, Einstein) τα πολύ μικρά φωτόνια του μέλανος σώματος και της «υπεριώδους καταστροφής».

Θέλω να υπογραμμίσω ότι τα κυκλικά πεδία μέσα στο φωτόνιο (ηλεκτρικό και μαγνητικό) διαθέτουν ένα μόνο κύκλο (περίοδο Hertz) της συχνότητας, που αντιστοιχεί στο μήκος κύματος, που είναι ίσο με το διπλάσιο του μήκους του ηλεκτρικού δίπολου όταν αυτό είναι ένα ευθύγραμμο σύρμα (ανοικτό δίπολο)

Παρακαλώ να συγκρατήσετε την, για πρώτη φορά επισημαινόμενη ιδιότητα των φωτονίων, να διαθέτουν στη δομή τους μια μόνο περίοδο της συχνότητας των κυκλικών πεδίων τους (ηλεκτρικό, μαγνητικό), επειδή αυτή η ιδιότητα έχει τεράστια σημασία λόγω του ότι την κληροδοτούν στα παραγόμενα απ’ αυτά σωματίδια.

Η ιδιότητα αυτή, των σωματιδίων πλέον, μας οδηγεί στην αντίληψη μιας νέας δομής του ατόμου, μας προσδιορίζει τις σωστές του διαστάσεις, πολύ μικρότερες από τις μέχρι σήμερα νομιζόμενες, μας εξηγεί πώς φτιάχνονται τα νετρόνια και μας εξηγεί τον τρόπο που (θεωρητικά) μπορούμε να μετατρέψουμε οποιοδήποτε υλικό σώμα γύρω μας , σε κάτι που να μοιάζει με μια μικρή μαύρη τρύπα στο διάστημα και πέραν αυτής!

Αυτή λοιπόν η κατασκευή του φωτονίου, όπως την περιέγραψα παραπάνω, αποσυναρμολογείται. Οι δυο πεδιακοί δακτύλιοι, ο ένας ο ηλεκτρικός και ο άλλος ο μαγνητικός αποχωρίζονται. Απ’ αυτά τα υλικά, όπως προείπαμε, κατασκευάζονται δύο ίσης μάζας σωματίδια, σε τρόπον ώστε η αντιστοιχούσα ενέργεια της μάζας του καθενός πρέπει να είναι ίση με τη μισή ενέργεια του διασπαθέντος φωτονίου. Περαιτέρω επισημαίνουμε ότι τα παραγόμενα σωματίδια εμφανίζουν δύο ειδών δυνάμεις. Και τις ηλεκτρικές και τις πυρηνικές (ασθενείς εν προκειμένω), οι οποίες όπως διαπιστώσαμε είναι μαγνητικές. Πρέπει λοιπόν σε κάθε σωματίδιο να υπάρχουν και από τα δύο είδη πεδιακών δακτυλίων, και ηλεκτρικών και μαγνητικών, οι οποίοι βέβαια θα είναι έκαστος ης μισής ενέργειας (συχνότητας) των δακτυλίων του διασπαθέντος φωτονίου, δηλαδή του διπλάσιου μήκους κύματος, ή της διπλάσιας περιμέτρου.

Δεν έχει εξακριβωθεί, πώς συντίθεται μέσα στα παραχθέντα σωματίδια οι δακτύλιοι αυτοί. Κάθετοι μεταξύ τους δεν μπορεί να είναι, διότι τότε θ’ αποτελούσαν φωτόνια, που αποτελεί την επόμενη φάση της δίδυμης γέννησης, αυτή της παραγωγής των δύο νέων φωτονίων. Αναγκαστικά συνδέονται επάλληλα, σαν σάντουιτς!

Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι οι δακτύλιοι αυτοί συνδέονται μεταξύ τους επάλληλα, δηλαδή παράλληλα και εν επαφή, διότι δεν υπάρχει άλλος διαθέσιμος τρόπος. Κάθε δακτύλιος δίνει τις δικές του ιδιότητες στο σωματίδιο. Θα διαπιστώσουμε ότι στον μαγνητικό δακτύλιο οφείλονται οι κύριες ιδιότητες του σωματιδίου (μάζα, βαρυτικές δυνάμεις, πυρηνικές δυνάμεις κλπ), ενώ στον ηλεκτρικό δακτύλιο (και στον τρόπο συνδέσεώς του με τον μαγνητικό δακτύλιο) οφείλεται το ηλεκτρικό φορτίο του σωματιδίου και κάθε τι σχετικό με τον ηλεκτρισμό.

Τα ανωτέρω θα διερευνηθούν αναλυτικά αργότερα.

Προς το παρόν εξακολουθούμε να λέμε ότι το ηλεκτρόνιο παράγει τις ασθενείς πυρηνικές δυνάμεις (μαγνητικής φύσεως) και τις ηλεκτρικές δυνάμεις.

Στο κάτω της γραφής ένα στοιχειώδες σωματίδιο είναι μια κατασκευή όχι ιδιαίτερα περίπλοκη, η δε άγνοια της δομής του αποτελεί τη βασικότερη άγνοια της φύσεως, η οποία ασφαλώς μας στοιχίζει πολλά σε πρακτικές εφαρμογές. Η άγνοια π.χ. ότι τα πρωτόνια είναι μαγνητικά δίπολα, μας στερεί την επίτευξη ελεγχόμενης πυρηνικής σύντηξης, διότι μας αφήνει να χρησιμοποιούμε για το σκοπό αυτό ισχυρά μαγνητικά πεδία, τα οποία ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διευθετούν τους μαγνήτες – πρωτόνια παράλληλα και ομόρροπα μεταξύ τους, ώστε να αλληλοαπωθούνται αντί να ενώνονται. Την απώθηση αυτή βέβαια ανταγωνίζεται η παραγόμενη, ως αντίδραση, θερμότητα, ποτέ όμως δεν μπορεί, ως ίση και αντίθετη, που είναι, να την υπερνικήσει επί σταθερής βάσεως. Γι’ αυτό και η επιτυγχανομένη σύντηξη με τη συμμετοχή μαγνητικών πεδίων είναι πάντοτε και θα είναι στιγμιαία, οσοδήποτε και αν αυξήσουμε τη θερμοκρασία μέσω των μαγνητικών πεδίων. Είναι απολύτως αναγκαία η παντελής απουσία κάθε μαγνητικού πεδίου. Ας επανέλθουμε στη δομή του ηλεκτρονίου ή ποζιτρονίου.

Στην παρούσα φάση μας αρκεί η γνώση ότι τα ηλεκτρόνια/ ποζιτρόνια (προς το παρόν) είναι δακτύλιοι από κλειστά κυκλικά πεδία και μάλιστα διαμέτρου ίσης με ½ μόνο μήκους κύματος.

Ο ίδιος τρόπος σύνθεσης από κυκλικά πεδία πρέπει να ισχύει και για το πρωτόνιο και αυτό για τρεις λόγους:

1.      Δεν είναι δυνατόν κουάρκ να κατασκευάζουν τον αναμφισβήτητο πλέον δακτύλιο του μαγνητικού δίπολου του σωματιδίου και να δημιουργούν στη συνέχεια τις αντίστοιχες μαγνητικές δυνάμεις υπό μορφή ισχυρών πυρηνικών δυνάμεων. Από αυτή άλλωστε τη διαπίστωση ξεκίνησαν όλα.
2.      Παρ’ ότι δεν έχει παρατηρηθεί αντίστοιχη δίδυμη γέννηση όπου παρήχθησαν πρωτόνια και αντιπρωτόνια (από κάποιο φωτόνιο αντίστοιχης ενέργειας), εντούτοις είναι γνωστό ότι ένα παρόμοιο ζευγάρι άμα συναντηθεί αποϋλοποιείται και παράγονται φωτόνια, όπως συμβαίνει και με τα ηλεκτρόνια/ ποζιτρόνια. Αυτό σημαίνει ότι και τα πρωτόνια/ αντιπρωτόνια αποτελούνται από τα ίδια υλικά των φωτονίων, που παράγουν, δηλαδή πεδιακούς δακτυλίους του ενός μήκους κύματος. Τα υποτιθέμενα κουάρκ των πρωτονίων θα μπορούσαν να μετατραπούν σε πεδιακούς δακτυλίους φωτονίων;
3.      Η πιστοποίηση του ανωτέρω μοντέλου των πρωτονίων μας εξηγεί, όπως και στο ηλεκτρόνιο, τόσο τη μάζα του σωματιδίου σε συνδυασμό με τη συχνότητά του, όσο και το μέγεθος του δακτυλίου του και μας πληροφορεί για τον τρόπο, που αυξομειώνεται η μάζα του, λόγω αλλαγής ταχύτητας.

Εκείνο, για το οποίο είμαστε πλέον βέβαιοι για όλα τα στοιχειώδη σωματίδια είναι:

α) ότι αποτελούνται από δυναμικούς πεδιακούς δακτυλίους του ενός κύκλου φορείς της κινητικής ενέργειας του φωτονίου, από το οποίο προέρχονται, και την οποία διαφυλάττουν στο εσωτερικό του σωματιδίου για να την αποδώσουν αργότερα για παραγωγή νέων φωτονίων (και η ατομική ενέργεια παραγωγή φωτονίων είναι)

β) ότι δεν υπάρχει σημειώδης συγκέντρωση της ύλης και

γ) ότι οι δύο φύσεις των σωματιδίων, βάσει της αρχής της δυαδικότητας συνυπάρχουν κάθε στιγμή και όχι διαδοχικά, υπό την έννοια ότι τα στοιχειώδη σωματίδια είναι σωμάτια αποτελούμενα από κύματα (δυναμικούς πεδιακούς δακτυλίους). Αυτό για όλα τα σωματίδια από το πρωτόνιο και ηλεκτρόνιο μέχρι και το νετρίνο καθώς και όλα τα εφήμερα.

Αν εξισώσουμε τα ενεργειακά ισοδύναμα της δίδυμης γέννησης θα έχουμε την εξής

όπου νφ είναι η συχνότητα του αρχικού (μητρικού) φωτονίου και mo η μάζα ηρεμίας οποιουδήποτε σωματιδίου. Από τη μάζα ηρεμίας κάθε σωματιδίου υπολογίζουμε τη σωματιδιακή του συχνότητα, που είναι μισή του αρχικού διασπαθέντος (μητρικού) φωτονίου, ή ίση με τη συχνότητα κάθε ενός από τα δύο παραχθέντα εν συνεχεία φωτόνια. Έτσι, αν νσ ονομάσουμε τη σωματιδιακή συχνότητα ενός σωματιδίου ή του καθενός εκ των παραχθέντων δύο

Επομένως, η πραγματική πλέον (και όχι αντιστοιχούσα) συχνότητα κάθε σωματιδίου είναι 

Αν δεν κάνω αριθμητικό λάθος, η συχνότητα του κύματος του δακτυλίου του ηλεκτρονίου προκύπτει ίση με 1,2356*1020 c/sec και του πρωτονίου ίση με 2,2692*1023 c/sec.

Αν λ το μήκος κύματος κάθε σωματιδίου,

Για το ηλεκτρόνιο, όπου και αν βρίσκεται, είτε ελεύθερο, είτε μέσα σε άτομο, το μεγαλύτερο δυνατό μήκος κύματος είναι η ανωτέρω σχέση, διότι η mo είναι μικρότερη από κάθε άλλη μάζα του ηλεκτρονίου (mu) είτε αυτή προέρχεται λόγω κινήσεώς του με κάποια ταχύτητα u (ελεύθερο ηλεκτρόνιο), είτε διεγερθεί η συχνότητά του από κάποιο κατάλληλο φωτόνιο, όταν βρίσκεται μέσα σε άτομο. Είναι δε το μήκος κύματος λ του ηλεκτρονίου (και όλων των σωματιδίων) ίσο με το διπλάσιο της διαμέτρου του σε κάθε περίπτωση.

Σε κατάσταση ακινησίας και μη διεγέρσεως , η διάμετρος του ηλεκτρονίου είναι  

Η εξίσωση   (1) μοιάζει με την εξίσωση    (2) της κυματομηχανικής αλλά δεν αναφέρεται στο ίδιο κύμα

Κατ’ αρχήν, η σχέση (1) (δική μου) προκύπτει από την ανεκτίμητης αξίας εξίσωση της δίδυμης γέννησης, που προανέφερα και που δεν επιδέχεται αντιρρήσεως. Περαιτέρω, το συμπέρασμα ότι  η «κβαντική τριχιά», που στο εξής θα αποκαλώ «κβαντική περίμετρο» του ηλεκτρονίου αντιστοιχεί σε ένα μόνο μήκος κύματος προκύπτει από το ότι οι πεδιακοί δακτύλιοι που αντιστοιχούν σε ένα μήκος κύματος υπάρχουν μέσα στα φωτόνια, που εμπλέκονται στην αμφίδρομη αντίδραση της δίδυμης γέννησης.

Επιπλέον, η ταχύτητα c της σχέσης μου είναι μια πραγματική ταχύτητα, ενώ η ταχύτητα u της εξίσωσης του Bohr είναι μια «αντιστοιχούσα» ταχύτητα, ουδέποτε διαπιστωθείσα και μετρηθείσα, μιας σημειώδους συγκέντρωσης της ύλης, που πιστεύει ο  Bohr ότι είναι τα ηλεκτρόνια και κινούνται μέσα στα άτομα. Αντιστοιχεί σε άλλο μοντέλο σωματιδίου.

Δεν έχει περάσει οριστικά στην παραδοχή ότι σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει σημειώδης συγκέντρωση ύλης, όπως δείχνει η δίδυμη γέννηση. Η ανακαλυφθείσα λοιπόν υπ’ αριθ. (1) εξίσωση καταργεί όχι μόνο τη (2) εξίσωση αλλά και κάθε άλλη εξίσωση της κυματομηχανικής, που περιλαμβάνει κάποια ταχύτητα u υποτιθέμενη ή αντιστοιχούσα κινήσεως του ηλεκτρονίου. Από τη σχέση όμως (1) προκύπτουν νέα στοιχεία για τη γεωμετρία και τις διαστάσεις του ατόμου. Όπως είπαμε και παραπάνω, το μεγαλύτερο μήκος κύματος και κατά συνέπεια η μεγαλύτερη κβαντική περίμετρος αντιστοιχεί στη μικρότερη συχνότητα του ηλεκτρονίου, δηλαδή στη μικρότερη ενεργειακή του κατάσταση. Εάν η ενέργειά του αυξηθεί, λόγω απορροφήσεως κάποιου φωτονίου, τότε και η συχνότητά του θα αυξηθεί και το μήκος κύματός του θα μειωθεί και συνεπώς και η διάμετρός του και τότε θα μετακομίσει στην επόμενη κβαντική περίμετρο, η οποία είναι προς το εσωτερικό του ατόμου, πλησιέστερα προς τον πυρήνα.

Βλέπουμε δηλαδή ότι η μεγαλύτερης ενέργειας κβαντικές περίμετροι (διαδρομές) του ηλεκτρονίου είναι εγκατεστημένες προς το εσωτερικό του ατόμου, ενώ η εξωτερική

Το ηλεκτρόνιο δηλαδή μοιάζει απλά με ένα κυκλικό ελατήριο. Όσο το πιέζουμε, τόσο αυτό αποθηκεύει ενέργεια και μικραίνει ταυτόχρονα την περίμετρό του, μετακομίζοντας σε εσωτερική κβαντική περίμετρο (τροχιά). Στη συνέχεια ελευθερώνει υπό μορφή φωτονίου την ενέργεια που απορρόφησε, ανακτά πάλι το αρχικό του μέγεθος (περίμετρο) και επανέρχεται στην αρχική (κανονική) του κβαντική τροχιά. Προς τα μέσα δηλαδή απορροφά ενέργεια προς τα έξω την αποδίδει, πάντα και σταθερά. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι τα φωτόνια των εσωτερικών περιμέτρων εκπέμπουν ακτίνες Χ ενώ των εξωτερικών μικρότερης συχνότητας (ενέργειας) φωτόνια

Τα περί οπών που μεταπίπτουν τα ηλεκτρόνια ξεχάστε τα. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι σύμφωνα με τα ανωτέρω, γίνεται αυτονόητο ότι τα ηλεκτρόνια απορροφούν ενέργεια, όταν μεταπηδούν σε πλησιέστερη προς τον πυρήνα ηλεκτρονική στοιβάδα (εσωτερική) και εκπέμπουν ενέργεια (φωτόνια), όταν ανέρχονται σε μακρυνότερη από τον πυρήνα στοιβάδα.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι ανατρέπεται ο τρόπος ανάπτυξης τω κβαντικών τροχιών και η μεταφορά τους από το εξωτερικό της βασικής κβαντικής τροχιάς προς το εσωτερικό αυτής, δηλαδή πλησιέστερα προς τον πυρήνα του ατόμου. Το άτομο δηλαδή αναπτύσσεται προς το εσωτερικό του, παρουσιάζει δηλαδή ένα είδος εσωστρέφειας.

Μετά τη διαπίστωση της ανωτέρω περιγραφόμενης φύσης και δομής των ηλεκτρονίων (και λοιπών σωματιδίων) είμαστε υποχρεωμένοι να επανεξετάσουμε όλους τους υπολογισμούς και τις εξισώσεις της κυματομηχανικής, που αναφέρονται στις δραστηριότητες του ηλεκτρονίου εντός του ατόμου. Κατ’ αρχήν, πρέπει να αναθεωρηθούν όσοι υπολογισμοί περιέχουν άμεσα ή έμμεσα τον παράγοντα u, δηλαδή τη νομιζόμενη ταχύτητα του ηλεκτρονίου εντός του ατόμου, θεωρούμενου ως σημειώδους συγκέντρωσης ύλης, καθώς επίσης και όσοι υπολογισμοί δεν λαμβάνουν υπόψη τους τη νέα (πεδιακή) δακτυλιοειδή δομή των ηλεκτρονίων.

 Ενδεικτικό παράδειγμα αναφέρω τον υπολογισμό της διαμέτρου του ατόμου του

Δηλαδή, κατά τους δικούς μου υπολογισμούς είναι 87,211626 φορές μικρότερη και επιπλέον ίδια για όλα τα άτομα, αφού οι ηλεκτρονικές στοιβάδες αναπτύσσονται προς το εσωτερικό του ατόμου. 

Χρειάζονται ακόμη επανεξέταση (για επαλήθευση ή όχι) οι υπολογισμοί για την εύρεση των ακτίνων των κβαντικών τροχιών (δηλαδή περιμέτρων). Ένας καλός τρόπος κατά τη γνώμη μου για τον καθορισμό της θέσης των κβαντικών τροχιών μέσα στο άτομο, τόσο μεταξύ τους, όσο κυρίως ως προς τη βασική κβαντική τροχιά και κατ’ επέκταση τον καθορισμό των ακτινών

Όταν το ηλεκτρόνιο απορροφά και επανεκπέμπει ένα φωτόνιο συχνότητας νh, τότε η συχνότητά του γίνεται στιγμιαία ν=1,235606*1020h και το μήκος κύματος γίνεται

Στη θέση του νh μπορούμε να βάλουμε διαδοχικά όλες τις ακτινοβολίες που περιέχουν οι πέντε σειρές ακτινοβολιών που εκπέμπει το υδρογόνο (Lyman, Balmer, Paschen, Brackett και Pfund).

βρίσκουμε την ακτίνα κάθε κβαντικής τροχιάς. Αυτό είναι μια καλή βάση για περαιτέρω υπολογισμούς, με τους οποίους θα επαληθεύσουμε ή όχι τους υπολογισμούς της κυματομηχανικής. Αυτό είναι πέρα από τα πλαίσια του παρόντος σημειώματος.

Στη συνέχεια θα ενοποιήσω σε μια αναλογία με πολλά σκέλη όλα τα στοιχεία που προέκυψαν από όσα μέχρι τώρα ανέφερα και αφορούν τα σωματίδια ηλεκτρόνιο και πρωτόνιο σε κατάσταση ηρεμίας. Δηλαδή, θα ενοποιήσω: α) τις αναλογίες που προκύπτουν από το νόμο του ηλεκτρομαγνητισμού, που ανέφερα στην αρχή του παρόντος, β) την πληροφόρηση από τα φωτόνια της δίδυμης γέννησης, ότι τα δομικά συστατικά των φωτονίων και σωματιδίων είναι κοινά και συγκεκριμένα κυκλικά πεδία του ενός μόνο μήκους κύματος και γ) τις αναλογίες που προκύπτουν από την ενεργειακή εξίσωση της δίδυμης γέννησης, όπου διαπιστώνεται η ευθεία σχέση ανάμεσα στη μάζα και στη σωματιδιακή συχνότητα κάθε σωματιδίου.

Εάν λοιπόν

Fstr= η ένταση των ισχυρών πυρηνικών δυνάμεων

Fweak= η ένταση των ασθενών πυρηνικών δυνάμεων

re= η ακτίνα του ηλεκτρονίου ηρεμίας

rp= η ακτίνα του πρωτονίου ηρεμίας

τότε βάσει του νόμου του ηλεκτρομαγνητισμού έχουμε:

Στη συνέχεια, αν πολλαπλασιάσουμε τα μέλη τη δεύτερης σχέσης με 4 θα έχουμε:

 όπου 4re και 4 rp θα είναι το διπλάσιο της διαμέτρου των δακτυλίων των ηλεκτρονίων και πρωτονίων αντίστοιχα,δηλαδή τα μήκη κύματος των δακτυλίων ως στοιχείων πλέον των φωτονίων,

 

Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη μας τη διαπίστωση, που έχουμε κάμει, ότι το διπλάσιο της διαμέτρου των πεδιακών δακτυλίων, που αποτελούν τα σωματίδια, είναι ίσιο με ένα μόνο μήκος κύματος του σωματιδίου, οπότε αν λe το σωματιδιακό μήκος κύματος του ηλεκτρονίου και λp το αντίστοιχο του     

 

 όπου mp και me οι μάζες ηρεμίας των πρωτονίων και ηλεκτρονίων αντίστοιχα, δηλαδή τα μήκη κύματος των δακτυλίων ως στοιχείων πλέον των φωτονίων.

Έχω την αίσθηση ότι η ανωτέρω εξίσωση θα αναδειχθεί σε μία από τις βασικότερες εξισώσεις της φυσικής, γιατί θα απεικονίζει αποδεδειγμένα βάσιμα τη νέα αντίληψη της δομής της ύλης (στοιχειωδών σωματιδίων).

Ένα υποθετικό σωματίδιο, το οποίο υποθετικά θα παρήγετο από ένα φωτόνιο πολύ μικρής ενέργείας π.χ. συχνότητας 50c/sec, του βιομηχανικού ρεύματος, και τεραστίου μήκους κύματος (6000 χιλιομέτρων) θα ήταν προφανώς τεραστίων διαστάσεων (διαμέτρου 3000 χιλιομέτρων) και αντιστρόφως ανάλογα μικρής μάζας (δύο σωματίδια διαμέτρου 6000 χιλιομέτρων).

Από την άλλη πλευρά, ένα πραγματικό ηλεκτρόνιο, το οποίο παράγεται από ένα φωτόνιο της γνωστής ενέργειας 1,02 MeV έχει ούτως ή άλλως πολύ μικρές διαστάσεις και ανάλογη μάζα.

Βλέπουμε λοιπόν καθαρά, πέραν από την ανωτέρω εξίσωση ότι ένα σωματίδιο μεγάλης μάζας είναι ανάλογα μικρότερο από ένα άλλο σωματίδιο μικρότερης μάζας.

Όταν δηλαδή ένα σωματίδιο αποκτά μεγαλύτερη μάζα, λόγω επιταχύνσεως αποκτά και μικρότερο μέγεθος.

 

Το ίδιο γίνεται και με ένα οποιοδήποτε υλικό σώμα, το οποίο αποτελείται από πολλά σωματίδια και το οποίο αυξάνει την ταχύτητά του και κατ’ ακολουθία τη μάζα του. Γίνεται διαρκώς μικρότερο, με όριο το μηδέν, όταν φτάσει την ταχύτητα c.

Η ύλη στην ταχύτητα c εξαφανίζεται, δεν την αντέχει. Οι δακτύλιοι των σωματιδίων  του αποκτούν μηδενική περίμετρο.

 Αναρωτιέμαι τι γίνεται τότε. Η ύλη εξαφανίζεται ήσυχα και απλά, ή εκρήγνυται και ξαναγεννιέται με ένα big bang; (πιθανή ακτινοβολία Cherenkov).

Να λοιπόν μια πρώτη κατ’ αρχήν απάντηση στην απορία του Einstein, τι θα γινόταν αν καβαλούσε μια ακτίνα φωτός και ταξίδευε μαζί της. Θα εξαφανιζόταν! Όσον αφορά το σταμάτημα του χρόνου, θα δώσουμε την απάντηση όταν πούμε μερικά λόγια παρακάτω για την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Σε άλλο σημείο του παρόντος θα υπολογίσω το ρυθμό μείωσης του όγκου των σωμάτων σε σχέση με την ταχύτητά τους. Θέλω να διευκρινίσω ότι ένα υλικό σώμα, το οποίο έχει υποστεί υπερβολική σμίκρυνση, λόγω μεγάλης ταχύτητάς του, δεν αποτελεί μαύρη τρύπα στο διάστημα, την οποία άλλωστε μπορεί να υπερβεί σε πυκνότητα, όπως είδαμε. Τα άτομα διατηρούν όλες τις αναλογίες τους και τις κβαντικές τροχιές των ηλεκτρονίων τους, απλώς σε μικρότερα μεγέθη. Η κατάσταση αυτή είναι αναστρέψιμη όταν μειωθεί η ταχύτητα  του σώματος.

Οι μαύρες τρύπες είναι άλλο πράγμα. Είναι απλώς συσσωρεύσεις νετρονίων, τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν άτομα υδρογόνου, στα οποία κατέρρευσαν οι κβαντικές τους τροχιές. Ο δακτύλιος του ηλεκτρονίου τους έγινε μικρότερος από το μικρότερο κβαντικό δακτύλιο, γι’ αυτό δεν μπορούν να εκπέμψουν φωτόνια. Αυτό είναι αρμοδιότητα των κβαντικών τροχιών/ δακτυλιδιών/ στοιβάδων, που δεν υπάρχουν.

Γιατί τότε ισχυρίζονται οι σχετικιστές ότι η υπερβαρύτητα δεσμεύει το φως των μαύρων οπών; Ποιο φως;

Επίσης, θέλω να παρατηρήσω ότι, σύμφωνα με τη σταθερή και ακλόνητη σύζευξη ενός μικρού δακτυλίου, του πρωτονίου και ενός τεραστίου του ηλεκτρονίου (πέραν από τα δεσμά των ηλεκτρικών δυνάμεων), που αναγκαστήκαμε να δεχτούμε για κάθε ένα συγκεκριμένο ζευγάρι πρωτονίου και ηλεκτρονίου, από όσα υπάρχουν μέσα σε οποιοδήποτε άτομο, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι το ηλεκτρόνιο δεν μπορεί να έχει δική του στροφορμή (spin). Δεν μπορεί να στρέφεται δίπλα από το πρωτόνιο και ανεξάρτητα από αυτό.
Η θεωρητική έρευνα που έκαναν το 1925 οι Uhlenbeck και Goudsmidt για την ερμηνεία της λεπτής υφής των γραμμών του υδρογόνου, που κατέληγε στο spin, δεν συμβιβάζεται με τη νέα δομή του ηλεκτρονίου και όλων των στοιχειωδών σωματιδίων, που οδηγηθήκαμε από την αποκρυπτογράφηση των ισχυρών και ασθενών πυρηνικών δυνάμεων, δηλαδή δεν συμβιβάζεται με τις σταθερές συζεύξεις που δημιουργεί η δομή αυτή.

Ούτε και τα πρωτόνια μπορούν να έχουν τη δική τους στροφορμή μέσα στον πυρήνα των ατόμων, εφ’ όσον μεταξύ τους συνδέονται με σταθερό τρόπο, με τις μαγνητικής φύσεως ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις.

Όσο πίστευαν ότι οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις προήρχοντο από τα εφήμερα μεσόνια, τα πρωτόνια είχαν ελευθερία ανεξάρτητων κινήσεων.

Τώρα δεν έχουν.

Σκεπτικισμό δημιουργεί, τόσο για τα πρωτόνια, όσο κυρίως για τα ηλεκτρόνια, πώς είναι δυνατόν, κυρίως τα δεύτερα, λόγω της ελάχιστης μάζας τους, να έχουν και να διατηρούν στροφορμή. Αυτό δεν είναι βέβαια το κύριο επιχείρημα εναντίον του Spin.

Ειδικότερα για το Spin,  του ηλεκτρονίου, πρέπει ακόμα να παρατηρήσω ότι αυτό δεν είναι συμβατό, ούτε για το ηλεκτρόνιο του Bohr, όπως το προσδιορίζει η κυματομηχανική, κάπως συγκεχυμένα, σας νέφος-κέλυφος γύρω από τον πυρήνα του ατόμου.

Απορώ πώς αυτό δεν έχει ήδη επισημανθεί. Ίσως διότι δεν έχει αποκοπεί τελείως από το μυαλό τους η έννοια του ηλεκτρονίου ως σημειώδους συγκέντρωσης της μάζας.

Αυτό μπορεί να είναι η αιτία, που δεν αξιοποιήθηκε καθόλου το αποκαλυπτικό φαινόμενο της δίδυμης γέννησης και δεν φτιάχτηκε η θαυμάσια εξίσωση των ενεργειακών

 


που συνδέει τις σπουδαιότερες εξισώσεις της Φυσικής , αυτή του Planck και αυτή του Einstein. (Και οι δύο είναι ταπεινής μαθηματικής προέλευσης, ακόμη και η δεύτερη, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά δημιουργήθηκε με απλές μαθηματικές πράξεις της κλασικής φυσικής, όμως αυτό δεν τις εμποδίζει από το να είναι μεγαλειώδεις). Όσον αφορά τα πρωτόνια, η πίστη στα κουάρκ ήταν απόλυτη.

Πώς θα τοποθετήσουν άραγε τα γλουόνια του βασικού μοντέλου πάνω στον αναμφισβήτητο δακτύλιο του πρωτονίου;

Πρέπει βέβαια ορισμένα φαινόμενα, όπως η λεπτή υφή των γραμμών του υδρογόνου καθώς και άλλα ακόμη να μελετηθούν εξ αρχής, πάντα όμως μέσα στα πλαίσια της αποδοχής ότι φωτόνια και στοιχειώδη σωματίδια έχουν κοινά συστατικά με διαφορετικές συσκευασίες. Η συσκευασία των φωτονίων τους επιτρέπει να τρέχουνε με ταχύτητα c, ενώ η συσκευασία των στοιχειωδών σωματιδίων τους επιτρέπει να γίνονται μαγνήτες και να αναπτύσσουν βαρυτικές δυνάμεις. Ποιες είναι αυτές; Στις επόμενες γραμμές άκοπα και εύκολα!