Περι σκοτεινής ύλης,spin και άλλα τινά

Εντελώς ανεξάρτητα και αποκομμένα από την εργασία, υποκύπτω στον πειρασμό να πω, έτσι αυθαίρετα, μία προσωπική άποψη για τη λεγόμενη σκοτεινή ύλη (αν βέβαια είναι σωστοί οι υπολογισμοί που λένε ότι υπάρχει) και όποιος δε λάβει σοβαρά την άποψή μου πολύ καλά θα κάνει. Πάντως δεν έχω αντιληφθεί να έχει ακουστεί μέχρι τώρα καμία άλλη άποψη.
Λοιπόν, όπως έχω αποδείξει στην έρευνά μου, όλα ανεξαιρέτως τα στοιχειώδη σωματίδια, μα όλα (από πρωτόνιο έως νετρίνο, ακόμη και τα εφήμερα) είναι δακτύλιοι με διάμετρο d=h/2mc, δηλαδή η μάζα τους είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη διάμετρό τους. Δηλαδή, κρύβουν το πολύ στο μικρό και το λίγο στο μεγάλο.
Αυτό είναι μία ιδιοτροπία της φύσεως, η οποία βασικά εμπεριέχεται στην εξίσωση του Planck E=hv και αφορούσε αρχικά τα φωτόνια. Την ιδιότητα όμως αυτή κληρονόμησαν και τα σωματίδια από τα φωτόνια, από τα οποία παράγονται (όταν παράγονται) ή και αντιστρόφως, μέσω της σύνδεσης της ανωτέρω εξίσωσης με την εξίσωση του Einstein E=mc2 που αφορά τα σωματίδια, προκειμένου να εξισώσουμε την ενέργεια των σωματιδίων και των παραγόμενων φωτονίων. Ίδε δημιουργία εξίσωσης d=h/2mc στο κύριο μέρος της εργασίας.
Όταν τώρα ένα νετρίνο έχει ελάχιστη μάζα (με μηδενική μάζα δεν μπορεί να υπάρξει σωματίδιο), τότε έχει τεράστια διάμετρο, έτσι ώστε, αντί αυτό να περνάει μέσα από εμάς, εμείς να περνάμε μέσα από αυτό.
Κι εμείς, και τα αυτοκίνητά μας και τα σπίτια μας ίσως ακόμα!
Τέτοια νετρίνα που ασφαλώς υπάρχουν είναι μη αντιληπτά από τα επιστημονικά μας όργανα, έστω κι αν είναι σε ανυπολόγιστους αριθμούς.
Εάν ο απέραντος διαστρικός χώρος είναι γεμάτος, δηλαδή πηγμένος από αυτά, σε αριθμούς που δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε, έστω κι αν όλη η ορατή ύλη κολυμπάει μέσα σε αυτό τον «αφρό», πάλι δεν θα γινότανε αντιληπτό, γιατί είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα στο διαστρικό χώρο με σταθερή πυκνότητα, και δεν προκαλεί διάθλαση του φωτός των αστέρων. Μήπως αυτή είναι η σκοτεινή ύλη;
Σας παρακαλώ, μη θεωρήσετε τα ανωτέρω ως δεδομένα, όπως οι θεωρητικοί τις θεωρίες τους.
Όποιος διακρίνει στα ανωτέρω κάποια βασιμότητα, αυτό θα είναι με δική του ευθύνη.
Με την ευκαιρία σημειώνω ότι με το πείραμα «Νέστωρ» στη θάλασσα της Πύλου ψάχνουν για νετρίνα μάλλον σημαντικής μάζης ή ενέργειας που απορώ τι θα τα κάνουν. Είναι και αυτό ένα πολυδάπανο, πολυδιαφημισμένο πείραμα, που έχει βαλτώσει. Και στην περίπτωση αυτή ισχύει αυτό που έχω ξαναπεί. Όταν λείπει η βασική γνώση που είναι η γνώση της φύσης και της δομής των στοιχειωδών σωματιδίων, όλα αποβαίνουν άκαρπα ή παραπλανητικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραπλανητικότητας, η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας.
Ανακεφαλαιώνοντας τα ανωτέρω, και εστιάζοντας στη διαφορετικότητα, που έχουν να επιδείξουν τα νετρίνα έναντι όλων των άλλων στοιχειωδών σωματιδίων στη φύση, που καθορίζει και τη συμπεριφορά τους, σημειώνουμε τα εξής:
Τα νετρίνα δεν υφίστανται ποτέ εν ακινησία και για αυτό δεν έχουν μάζα ηρεμίας. Αποκτούν μάζα τη στιγμή της γέννησής τους, κατά την οποία αρχίζει και η κίνησή τους, το μέγεθος δε της μάζας εξαρτάται από την ταχύτητά τους (ενέργεια), η οποία εξαρτάται πάλι από τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκε το κάθε νετρίνο.
Έτσι έχουμε τεράστια γκάμα νετρίνων, τα οποία έχουν διαφορετικές ταχύτητες, ενέργεια, μάζα και συνεπώς διάμετρο, γιατί, όπως προείπαμε, και αυτά υπακούουν στην εξίσωση d=h/2mc.
Από εκεί και πέρα, ταξιδεύοντας στο χώρο, με όλες αυτές τις διαφορετικότητες, έχουν το καθένα και διαφορετική τύχη.
Άλλα, με ελάχιστη μάζα και τεράστιο μέγεθος περνούν κάθε εμπόδιο, μη συναντώντας αντίσταση και μη γινόμενα αντιληπτά και άλλα με μεγαλύτερη μάζα και μικρότερο μέγεθος προσκρούουν π.χ. στους αισθητήρες της συσκευής του πειράματος «Νέστωρ» στην Πύλο (της Ελλάδος) και γίνονται αντιληπτά καταστρεφόμενα συγχρόνως.
Άλλα πάλι κατά τη διαδρομή τους μπορεί να χάσουν μέρος της ταχύτητας / ενέργειας και μάζας τους και να μεταπέσουν σε άλλη κατηγορία και να μετατραπούν για παράδειγμα από μιονικά σε t-neutrino (σύμφωνα με τη δική σας ονομασία), σαν κι αυτό που παρατήρησαν πρόσφατα στο Γκραν Σάσο της Κεντρικής Ιταλίας, προερχόμενο από το CERN (ημερομηνία ενημερώσεως site 6 Ιουνίου 2010).
Γενικώς δεν υπάρχει όργανο να αντιληφθούμε τα μεγάλα νετρίνα με τη μικρή μάζα. Το μόνο «όργανο» είναι η ανωτέρω εξίσωση.
Και κάτι ακόμη.
Όσον αφορά τη θεωρία περί αρχέγονου φωτός, κατά την οποία αυτό, δηλαδή τα φωτόνιά του, κάποτε και για μία ορισμένη χρονική διάρκεια, είχαν άλλη συμπεριφορά και αλληλεπιδρούσαν «οργιωδώς» με τα στοιχειώδη σωματίδια και στη συνέχεια επανήλθαν στην κανονική τους συμπεριφορά της πλήρους απομόνωσης, για τους απαράβατους και σταθερά αιώνιους λόγους που έχω αναλύσει, αυτή στερείται κάθε σοβαρότητας.
Και βέβαια, η διαπιστωθείσα ακτινοβολία που έρχεται από κάθε γωνία του σύμπαντος έχει κάποια εξήγηση, ίσως κάποτε τη βρούμε στο μεταξύ όμως δεν υπάρχει λόγος να τερατολογούμε (ή υπάρχει λόγος για να εντυπωσιάζουμε κλπ κλπ;)
Και για να σας πω μία προσωπική μου αίσθηση. Έχω την εντύπωση ότι η θεωρία του αρχέγονου φωτός έχει μία μυστικιστική διάσταση εντελώς όμοια με αυτή του «άκτιστου» φωτός ορισμένων θρησκειών. Μήπως την εμπνεύστηκαν από θρησκείες;
Και κάτι ακόμα (περί spin)
Έχω παρατηρήσει με πόση ευκολία, ανεμελιά και φυσικότητα χρησιμοποιούμε σήμερα τους όρους μποζόνια και φερμιόνια με ό,τι αυτό σημαίνει για τα αντίστοιχα σωματίδια, αναφερόμενοι σε διάφορες θεωρίες, ξεχνώντας ότι οι όροι αυτοί στηρίζονται σε μία εντελώς σαθρή, αναπόδεικτη και σε εκκρεμότητα ακόμη ευρισκόμενη θεωρία, αυτή του spin.
Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι ο Dirar τόσο επελαγοδρόμησε με τη θεωρία αυτή ώστε κατά τη γνώμη του το «spin του ηλεκτρονίου είναι κατ’ ουσίαν σχετικιστική ιδιότητα (και τίποτα από την ιδιότητα που καλείται spin δεν έχει να κάνει με τα περιστρεφόμενα αντικείμενα του καθημερινού μας κόσμου)».
Μετά τη γνώση που αποκτήσαμε δια του παρόντος, ότι σχετικότητες δεν υπάρχουν, ακόμη και η θολή αυτή άποψη για τη θολή θεωρία έγινε από θολή μηδενική.
Επίσης αναφέρεται ότι κανείς δεν ήταν ευτυχέστερος από τον Pauli όταν ο Bohr κατάφερε να αποδείξει το 1932 ότι η περιστροφή του ηλεκτρονίου δεν θα μπορούσε μετρηθεί από κανένα κλασικό πείραμα, όπως η παράθλαση δέσμης ηλεκτρονίων από το μαγνητικό πεδίο. Είναι μία ιδιότητα που εμφανίζεται μόνο σε κβαντικές διαδικασίες κλπ. Μα είναι δυνατόν να επικρατεί ακόμη η άποψη ότι η φύση έχει άλλους νόμους για το μικρόκοσμο και άλλους για μεγαλύτερες διαστάσεις, επειδή ορισμένοι κύριοι βρίσκονται (βρίσκονταν) σε αδιέξοδα;
Επομένως, το θέμα του spin δεν είναι πρόβλημα που δημιουργήθηκε με τη δική μου έρευνα αλλά είναι εκκρεμότητα καλά κρυμμένη «κάτω από το χαλί», από πάρα πολλά χρόνια, από τότε που άρχισε η αμφιβολία, αν το ηλεκτρόνιο είναι σωματίδιο ή κύμα. Και πώς άλλωστε να διαλευκανθεί το spin αν υπάρχει, αφού αγνοείται τι είναι το ηλεκτρόνιο ή και το πρωτόνιο ακόμη;
Λοιπόν, η εργασία μου έδωσε τις σωστές απαντήσεις για τα ηλεκτρόνια, και για όλα τα σωματίδια στα πλαίσια των οποίων (απαντήσεων) πρέπει να γίνει η περαιτέρω έρευνα περί spin.
Απεδείχθη ως γνωστό με το πείραμα του κύριου Μαρκάτου η ορθότητα της πολυσκελούς εξίσωσής μου (αν και δεν χρειαζόταν ακόμη περαιτέρω πειραματική επιβεβαίωση, γιατί η ίδια ήταν απλώς συνδυασμός προηγούμενων πειραμάτων), ότι δηλαδή τα ηλεκτρόνια είναι κατά πρώτο λόγο μεγάλοι πεδιακοί δακτύλιοι, οι οποίοι περιβάλλουν τον πυρήνα, δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλων διαστάσεων μαγνητικό δίπολο για τον εαυτό τους (ιδέ μοντέλο υδρογόνου, στις πρώτες σελίδες του παρόντος). Δεν είναι δηλαδή μικρά σωματίδια τα οποία περιστρέφονται γύρω από το μεγαλύτερο πυρήνα, αλλά ένας μεγάλος δακτύλιος που περιβάλλει ένα μικρό πυρήνα.
Εκ δευτέρου, το σωματίδιο αυτό (όπως και το πρωτόνιο) είναι συγχρόνως κάπως παράξενο κύμα, γιατί αποτελείται από τα συστατικά των φωτονίων, που είναι κύματα της μίας περιόδου (ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία). Το φωτόνιο αποτελείται από ένα μαγνητικό κύμα και ένα ηλεκτρικό κύμα υπό μορφή δακτυλίων, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις ανασυντάσσονται και σχηματίζουν τα ηλεκτρόνια (και πρωτόνια).
Μέχρις εδώ ξέρουμε.
Τώρα τι είναι κύμα που φτιάχνει δακτύλιο; Κατ’ αρχάς, είναι κάτι που κινείται. Πώς κινείται; Περιστρέφεται προς μία κατεύθυνση ή ταλαντώνεται και προς τις δύο κατευθύνσεις και με τι ρυθμό; Μήπως τελικά είναι στάσιμο κύμα;
Μήπως τα φαινόμενα του spin οφείλονται σε άλλα τελείως διαφορετικά αίτια και εμείς εδώ σπαζοκεφαλιάζουμε;
Βρείτε το. Προς Θεού, αφήστε την κβαντική άλγεβρα και άλλα περίεργα μαθηματικά. Αυτά είναι παιχνίδια για μαθηματικούς και όχι φυσικούς. Και μην ξεχνάτε ποτέ αυτό που γράφω στην αρχή «Η φύση είναι διαβολικά παραπλανητική μέσα στην αφάνταστη απλότητά της!». Μπορεί να παίζει μαζί μας και εμείς να σαχλαμαρίζουμε μοιράζοντας βραβεία Nobel!