Παράρτημα

Όπως διάβασες ήδη, αγαπητέ αναγνώστη, στο προηγούμενο κύριο σώμα της εργασίας μου, ασφαλή, αδιαμφισβήτητα και διασταυρούμενα πειραματικά δεδομένα, προσδιόρισαν τη φύση των στοιχειωδών σωματιδίων ως μαγνητικών διπόλων. Η φύση δε αυτή των σωματιδίων είναι εκείνη που δημιουργεί το μικροπεδιακό μαγνητικό νέφος, που περιβάλλει όλα τα σώματα και που με τη σειρά του δημιουργεί τις δυνάμεις της παγκοσμίου έλξεως και διαθλαστικά αστρονομικά φαινόμενα.
Ο εντοπισμός του μικροπεδιακού αυτού νέφους θεωρώ ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις της φυσικής των τελευταίων χρόνων του αιώνα που λήγει και που σημαδεύτηκε από τεράστιες (θεωρητικές) παρεξηγήσεις που οδηγούν τους φυσικούς σε αδιέξοδα.

Όμως τα πράγματα εξελίχθησαν περαιτέρω
Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε ένα πείραμα, που έρχεται να επιβεβαιώσει με πιο άμεσο τρόπο την ορθότητα της δικής μου φυσικής, του σωματιδίου-μαγνητικού διπόλου.
Επιστήμονες της ΝΑΣΑ, στην προσπάθειά τους να φτιάξουν χώρο με τεχνητή έλλειψη βαρύτητας για την εκπαίδευση υποψηφίων αστροναυτών, δημιούργησαν ισχυρότατο μαγνητικό πεδίο σε ένα χώρο αρχικά διαμέτρου 2 ιντσών. Στο χώρο αυτό έβαλαν διάφορα μικρά αντικείμενα μη μεταλλικά και συγκεκριμένα μικρά ζώα, ένα γυρίνο και μια κατσαρίδα, τα οποία μετεωρούντο (επέπλεαν) χωρίς καμία βαρύτητα. Τα σχόλια του επιστήμονα που παρουσίαζε το πείραμα ήσαν: «Φαίνεται ότι όλα στη φύση είναι μαγνητισμός», ή κάτι τέτοιο.
Όλα αυτά εμφανίστηκαν σε ένα ντοκιμαντέρ που έδειξε η ΝΕΤ ξημερώνοντας Κυριακή 26/3 (συνέχεια του προγράμματος της 25/3) με τίτλο «Υπερφυσικά φαινόμενα».
Κάκιστος τίτλος, γιατί δεν υπάρχει υπερφυσική. Φυσική που αγνοούμε υπάρχει.
Θα έλεγα ότι οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος θα έπρεπε να φροντίσει να δει ο ίδιος το ντοκιμαντέρ.
Ο μαγνητικός μετεωρισμός είναι απόλυτα συμβατός με τη δική μου φυσική. Το ισχυρό μαγνητικό πεδίο με τις πυκνές παράλληλες και ομόρροπες δυναμικές γραμμές του, παρεμβαλλόμενο ανάμεσα στα μικροπεδιακά μαγνητικά νέφη των δύο σωμάτων, του αντικειμένου (κατσαρίδα) και της Γης, τα μονώνει και δεν τους επιτρέπει να συζευχθούν και να αναπτύξουν τις μεταξύ τους μαγνητικής φύσεως δυνάμεις της παγκοσμίου έλξεως.
Ποιος μπορεί αν ερμηνεύσει το φαινόμενο με τη σχετικιστική ή κβαντική βαρύτητα;;;
Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό, απαιτεί οπωσδήποτε απάντηση.

Επίσης, παρακινούμενος από ορισμένες επιδείξεις που είδα στο ίδιο ντοκιμαντέρ με περιστρεφόμενους σφονδύλους (όπου ισχυρίζοντο ότι γίνονταν ελαφρύτεροι), εκφράζω την άποψη ότι ένα σώμα που περιστρέφεται πιθανόν να γίνεται ελαφρύτερο, γιατί η περιστροφή του (μαζί με το νέφος του) πιθανόν να δυσκολεύει τη σύζευξη του μικροπεδιακού νέφους με το νέφος της Γης, οπότε οι δυνάμεις της παγκοσμίου έλξεως γίνονται μικρότερες με όριο το μηδενισμό τους (gu<g0).
Θεωρώ αναγκαία τη διενέργεια ενός κανονικού πειράματος, όπου θα ζυγιστεί με ακρίβεια το βάρος ενός σφονδύλου ακίνητου και του ιδίου εν περιστροφή.
Μπορεί να αποδειχθεί ότι μπαίνουμε στο δρόμο κατασκευής …ιπτάμενων δίσκων, την ώρα που διαφωνούμε πόσα κουάρκ έχει το πρωτόνιο, ή «ανακαλύπτουμε» καινούριες διαστάσεις του χωροχρόνου, ή φανταζόμαστε τα σωματίδια σα  υπερχορδές ή δεχόμαστε ύπαρξη σωματιδίων «φαντασμάτων», «βαθμωτών» ή άλλα παρόμοια σχετικά. Το πείραμά αυτό αποτελεί πρότασή μου.
Ανακεφαλαιώνοντας όλα τα ανωτέρω, πιστεύω ότι πρέπει κανείς να αρχίσει πάλι να σκέφτεται από μηδενική βάση και να αφήσει ελεύθερη τη σκέψη του από οποιαδήποτε θεωρία για να μπορέσει να καταλάβει τη μεγαλειώδη απλότητα και αποτελεσματικότητα με την οποία λειτουργεί η φύση, όπως αποκαλύπτεται μέσα από την εξίσωση με αλληλοδιάδοχα εφτά σκέλη, που παρουσίασα, εν αντιθέσει με την τερατώδη πολυπλοκότητα και συνακόλουθη αναποτελεσματικότητα, που προκύπτει από τις σχετικότητες, την Κβαντομηχανική κ.α.
Ποτέ ίσως δεν συμπίπτει η αχαλίνωτη φαντασία με την πραγματικότητα. Όπως συνεχώς θα διαπιστώνετε, κάθε τι το αυθαίρετο θα καταρρέει από μόνο του.
Τη στιγμή αυτή προέχει το προτεινόμενο πείραμα και η απάντηση στο ερώτημα που έθεσα.

Theodoros Mitropoulos
Karatza 116
26226
Patras, Greece

3/04/2000