Βαρυτικές δυνάμεις και βαρυτικό πεδίο

Ξαναγυρνώντας λοιπόν στις αρχικές αναφορές του παρόντος αφηγήματος και ξεχνώντας προς στιγμήν όλες τις άλλες ενδιάμεσες αναλύσεις που ανέφερα για όλα τα στοιχειώδη σωματίδια (εξίσωση της δίδυμης γέννησης, νέα εξίσωση για τις κβαντικές τροχιές των ηλεκτρονίων μέσα στα άτομα, πολυσκελής εξίσωση συνδέουσα όλα τα στοιχεία ενός σωματιδίου), κρατάμε μόνο την πληροφορία από την αποκρυπτογράφηση των ισχυρών και ασθενών πυρηνικών δυνάμεων, ότι όλα τα στοιχειώδη σωματίδια (πρωτόνια και ηλεκτρόνια) είναι μικροσκοπικά μαγνητικά δίπολα, δηλαδή μαγνήτες. Οποιοδήποτε δηλαδή υλικό σώμα, είναι ένα απίστευτο σύμπλεγμα μικρομαγνητών, οι οποίοι είναι συζευγμένοι μεταξύ τους, τόσο μέσα στη δομή των ατόμων, όσο και μέσα στη δομή των μορίων και πέραν αυτής.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, αν κοιτάξουμε τα χέρια μας, πρέπει να θυμόμαστε ότι τα πάντα είναι ένα πολυσύμπλεγμα μικρομαγνητών. Δεν είναι θεωρία αυτό.

Κάθε όμως σωματίδιο- μαγνητικό δίπολο έχει το δικό του μικροσκοπικό, απλό, καθ’ όλα γνωστό, μαγνητικό πεδίο, στραμμένο βέβαια προς κάθε κατεύθυνση. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε υλικό σώμα, από τον μικρότερο κόκκο άμμου, έως το μεγαλύτερο ουράνιο σώμα, δημιουργεί γύρω του (και μέσα του) ένα πολυπεδιακό μαγνητικό σύμπλεγμα αποτελούμενο από όλα τα μικροσκοπικά πεδία των σωματιδίων που περιέχει.

Το σύμπλεγμα αυτό είναι ένα απίστευτο συνονθύλευμα, ένα μαγνητικό νέφος, μια κυριολεκτική μάζα μικρομαγνητικών πεδίων (μια μαγνητόμαζα), με την οποία είναι γεμάτος ο χώρος μέσα στον οποίο ζούμε, με διαφορετική πυκνότητα, στα διάφορα σημεία της, όπως θα δούμε, εκτεινόμενη θεωρητικά έως το άπειρο. Είναι αυτονόητο ότι η μαγνητόμαζα αυτή δεν έχει συγκεκριμένης κατεύθυνσης δυναμικές γραμμές, γι’ αυτό δεν έχει και πόλους και δεν μπορεί π.χ. να ανιχνευθεί από καμία μαγνητική πυξίδα, περιέχει όμως ενέργεια μαγνητικού πεδίου και δημιουργεί μαγνητικές δυνάμεις.

Η επισήμανση του πολυπεδιακού αυτού μαγνητικού συμπλέγματος, είναι ίσως μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της φυσικής των τελευταίων χρόνων και επιπλέον μας δίνει απαντήσεις που ζητάμε από την εποχή του Νεύτωνα, αλλά και μέχρι σήμερα από τους αστροφυσικούς. Επαναλαμβάνω, ανακάλυψη, όχι θεωρία, ούτε υπόθεση. Όπως προείπα το πεδιακό αυτό μαγνητοσύμπλεγμα έχει διαφορετική πυκνότητα σε κάθε του σημείο που καθορίζεται από την πυκνότητα των δυναμικών γραμμών του κάθε ενός μικροσκοπικού μαγνητικού πεδίου στο σημείο αυτό, αλλά και από το πλήθος των μαγνητικών πεδίων που εξαρτάται από το συνολικό αριθμό των στοιχειωδών σωματιδίων κάθε σώματος. Είναι δηλαδή η πυκνότης του νέφους αντιστρόφως ανάλογη του τετραγώνου της αποστάσεως από το κέντρο του σώματος και ανάλογος της μάζας του σώματος

Το μαγνητικό αυτό νέφος, επειδή δεν έχει πόλους δεν έχει συγκεκριμένο επικρατούν διάνυσμα σε κάθε σημείο του αλλά αναπτύσσει τέτοιο, κάθε φορά που εμφανίζεται ένα άλλο νέφος ενός άλλου σώματος και αντιδρά, δηλαδή συζεύγνυται με αυτό και είναι καθ’ όλα σύμφωνο με την εξίσωση του Νεύτωνα. Αυτές είναι οι δυνάμεις της παγκοσμίου έλξεως ή βαρύτητας, το δε νέφος που περιέγραψα, είναι το πεδίο βαρύτητας που δημιουργεί τις δυνάμεις βαρύτητας αλλά και προκαλεί διάθλαση του φωτός, με τρόπο που θα δούμε παρακάτω.

Προς το παρόν ας κάνουμε μια αξιοπερίεργη όσο και ενδιαφέρουσα διαπίστωση. Όλα όσα ανέφερα προηγουμένως περί πολυπεδιακού μαγνητικού συμπλέγματος κλπ αφορούν τα υλικά σώματα, που αποτελούνται από πολυάριθμα στοιχειώδη σωματίδια. Όταν όμως έχουμε ένα μοναδικό στοιχειώδες σωματίδιο, αυτό δεν δημιουργεί νέφος αλλά δημιουργεί ένα μόνο μικροστατικό μαγνητικό πεδίο, που δημιουργεί τις πυρηνικές του δυνάμεις ισχυρές ή ασθενείς (αναλόγως του τι είναι αυτό) και αυτό είναι συγχρόνως το πεδίο βαρύτητάς του.

Όταν έχουμε δύο στοιχειώδη σωματίδια (π.χ. ένα άτομο υδρογόνου), θα έχουμε δύο μικρομαγνητικά στατικά πεδία με δύο πυρηνικές δυνάμεις που συνθέτους το πεδίο βαρύτητάς του. Όταν έχουμε ένα υλικό σώμα με πολυάριθμα στοιχειώδη σωματίδια, τότε έχουμε το πολυπεδιακό μαγνητικό νέφος και τις πολυάριθμες πυρηνικές δυνάμεις, που οφείλονται σε κάθε μικροπεδίο του νέφους και που η σύνθεσή τους μας δίνει τις δυνάμεις βαρύτητας του σώματος σύμφωνα με τη διαμόρφωση του νέφους σε κάθε σημείο του, με τον τρόπο που ανέφερα. Είναι λοιπόν οι βαρυτικές δυνάμεις στην πραγματικότητα η προέκταση στο χώρο των μαγνητικής φύσεως πυρηνικών δυνάμεων, όλων των στοιχειωδών σωματιδίων κάθε σώματος, τα οποία σαν μαγνητικά δίπολα δημιουργούν στο χώρο τη μικροπεδιακή μαγνητόμαζα με τον τρόπο που ανέφερα.

Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις υπάρχουν μόνο στον πολύ μικρό χώρο του πυρήνα του ατόμου συγκολλώντας τα πρωτόνια. Λόγω της ιδιαιτερότητάς τους (πανίσχυρες και προερχόμενες από ελάχιστο δακτύλιο), μόνο σε ελάχιστο χώρο μπορούν να υπερνικήσουν τις αντίθετες ηλεκτρικές δυνάμεις. Στην πραγματικότητα όμως εκτείνονται θεωρητικώς έως το άπειρο, όπως κάθε στατικό μαγνητικό πεδίο, χωρίς καμία απολύτως, μα απολύτως διαφοροποίηση.

Ζητώ συγγνώμη από το φίλο αναγνώστη αν τον κουράζω διότι επαναλαμβάνομαι, αυτό γίνεται όμως διότι η ίδια η φύση επαναλαμβάνεται και μας δείχνει τις ίδιες δυνάμεις (γνωστές μαγνητικές) με διάφορες άλλες μορφές (ισχυρές πυρηνικές, ασθενείς πυρηνικές, βαρυτικές).

Η ανακάλυψη λοιπόν αυτού του μαγνητικού πολυμικροπεδιακού συμπλέγματος (μαγνητόμαζα) που καταλαμβάνει όλο το χώρο με διαφορετική πυκνότητα σε κάθε σημείο του, που εξαρτάται από τους παράγοντες που προανέφερα, έχει και μία άλλη, περίεργη κατ’ αρχήν, αλλά τελικά, πολύ απλή συνέπεια: Προκαλεί διάθλαση του φωτός.

Κατ’ αρχήν είναι γνωστό ότι το μαγνητικό πεδίο επηρεάζει το φως, σύμφωνα με το φαινόμενο Faraday, όπου το μαγνητικό πεδίο προκαλεί στροφή του επιπέδου πολώσεως του φωτός.

Το σχετικό πείραμα έγινε με ισχυρό μαγνητικό πεδίο με παράλληλες μαγνητικές γραμμές και με πολωμένο φως. Η πεδιακή μαγνητόμαζα όμως που ανακαλύψαμε, είναι μεν βασικά είδος μαγνητικού πεδίου, αλλά δεν έχει καθόλου παράλληλες μαγνητικές γραμμές και δεν θα μπορούσαμε να αναμένουμε τα ίδια αποτελέσματα, δηλαδή στροφή του επιπέδου πολώσεως του φωτός (προς τα πού άραγε θα μπορούσε να στραφεί), όμως το φαινόμενο Faraday επιβεβαιώνει μιαν επίδραση των μαγνητικών πεδίων στο φως.

Περισσότερο στενές σχέσεις του φωτός με τις μαγνητικές ιδιότητες ενός διηλεκτρικού ,


όπου μ είναι η μαγνητική διαπερατότητα του σώματος. Και η μαγνητόμαζα έχει ασφαλώς μαγνητική διαπερατότητα και είναι βέβαιο ότι προκαλεί μεταβολή της ταχύτητας του φωτός σε συνάρτηση με την πυκνότητά της.

Βέβαια, δεν έχουν γίνει γήινα πειράματα με την πεδιακή μαγνητόμαζα μέσα στην οποία ζούμε στην επιφάνεια της γης, κατά τη γνώμη μου όμως μπορούμε να θεωρήσομε ως επαληθευτικές παρατηρήσεις τη διαπίστωση ύπαρξης βαρυτικών φακών στο διάστημα με τα συναφή φαινόμενα.

Η διάθλαση αυτή θα μπορούσε να εξελιχθεί μέχρι αναστροφή, δηλαδή πλήρη παγίδευση, όπως υποστηρίζουν για τις «μαύρες οπές», εγώ όμως εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτές δεν εκπέμπουν φως.